الزامات سیاست در عصر ملت-دولت

انتشارات: نی
کتاب مورد نظر در انبار موجود نمی باشد.

«ملت دولت» یا «دولت سرزمینی «که می توان آن را»واحد ملی «یا»کشور «نیز نامید، به نظرم مهم ترین و تأثیرگذارترین پدیده ای است که در سرآغاز عصر مدرن در اروپا ظهور کرده است. تا پیش از ظهور این پدیده، عرصۀ جهانی صورت بندی های گوناگونی را از واحدهای سیاسی تجربه کرده بود که عمدتاً در سه شکلِ قبیله، دولت شهر، و به خصوص امپراتوری ظاهر شده بودند. قبیله ها، در قالب واحد سیاسی، عمدتاً مربوط به جوامع ابتدایی و یا مناطق دور از حوزه های تمدنی بودند و اهمیت و ارزش سیاسی والایی نداشتند. دولت شهرها در دوران رونق فلسفی یونان باستان ظهور و بروز یافتند و پس از انقراض آن ها، در ابتدای جنبش نوزایی فرهنگی، در شهرهای مختلف ایتالیا به مدت کوتاهی سر برآوردند. هرچند هویت سیاسی و نوع نظام تصمیم گیری در دولت شهرهای یونان، به خصوص آتن، بعضاً مورد غبطۀ برخی از متفکران و فیلسوفان سیاسی عصر جدید بوده است، این واحدهای سیاسی به علت محدودۀ کوچک جغرافیایی شان امکانی برای تداوم حیات در برابر واحدهای قوی تر پیدا نکردند و از همین رو، به صورت اَشکالی استثنایی و زودگذر از نوعی نظم سیاسی به حساب می آیند. در این میان، امپراتوری ها برای قرن ها مهم ترین صورت بندی سیاسی در جهان بودند و نظم داخلی و مناسبات خارجی ویژۀ خود را دنبال می کردند. امپراتوری ها اغلب مرزهای مشخص و تعریف شده ای نداشتند و جغرافیای تحت کنترل آن ها بر اثر شکست یا پیروزی در جنگ با رقیبان، مرتب دچار قبض و بسط می شد. مردم تحت حکومت امپراتوری ها نیز شامل اقوام و گروه های انسانی گوناگونی بودند که حقوق مساوی نداشتند و هر کدام بنا به علایق و منافع دستگاه امپراتوری از میزانی از امتیازات یا محرومیت ها برخوردار می شدند. با ظهور و گسترش نفوذ مسیحیت، امپراتوری روم که در روند تغییر و تطور خود به دو بخش غربی و شرقی (بیزانس) تقسیم شده بود، به تدریج ماهیت مسیحی به خود گرفت و امپراتوری پارس نیز، بعد از ظهور اسلام در شبه جزیرۀ عربستان، بر اثر هجوم عرب های مسلمان از هم پاشید. با فروپاشی امپراتوری پارس، قلمرو آن در کنار متصرفاتی از روم شرقی، به خصوص سرزمین های مصر و شام، به صورت بخشی از امپراتوری جدید اسلامی در آمد.